fbpx Skip to content

Τέλος μνημονίων και τοπική αυτοδιοίκηση

Posted in Διάφορα

Συμπληρώνονται οκτώ χρόνια από τον Απρίλιο του 2010, όταν από το ακριτικό Καστελόριζο ξεκινούσε η εποχή των μνημονίων που ελάχιστοι ίσως ήξεραν τι θα συμβεί, όμως οι περισσότεροι από εμάς, τους «κοινούς θνητούς – ψηφοφόρους», δεν μπορούσαμε να φανταστούμε. Και βέβαια κανείς δεν θέλησε τότε να μας ενημερώσει και να ζητήσει την γνώμη μας για την κατάλυση του κοινωνικού κράτους , των κεκτημένων δικαιωμάτων στην ασφάλιση , την υγεία, την εργασία και τις βίαιες ανατροπές σε κάθε θεσμό αυτού του πολύπαθους κράτους , που στο όνομα της οικονομικής εξυγίανσης, της διάσωσης των τραπεζών, εγχώριων και ξένων, και της δημοσιονομικής προσαρμογής, επιβλήθηκαν «μεταρρυθμίσεις» που σαν αποτέλεσμα είχαν να αλλάξουν τα πάντα. Στα χρόνια που ακολούθησαν χωριστήκαμε σε «μνημονιακούς» και «αντιμνημονιακούς», σε «αγανακτισμένους» και «πρόθυμους» , σε υπέρμαχους του «ΝΑΙ» και σε φανατικούς υπερασπιστές του «ΟΧΙ». Το πολιτικό σκηνικό άλλαξε και από την εποχή του δικομματισμού περάσαμε σε μια νέα πρωτόγνωρη για τα κοινοβουλευτικά δεδομένα της χώρας μας, συγκυβέρνησης δύο ή περισσοτέρων κομμάτων. Ιστορικά κόμματα βρέθηκαν στο χείλος της πολιτικής εξαφάνισης και ο ΣΥΡΙΖΑ από ένα μικρό ριζοσπαστικό κόμμα της αριστεράς έγινε πρώτη πολιτική δύναμη σε δύο εκλογικές κοινοβουλευτικές αναμετρήσεις και μάλιστα την δεύτερη φορά, έχοντας ψηφίσει και  εφαρμόσει έκτοτε πιστά ένα τρίτο –και το χειρότερο- μνημόνιο.

Οι πολιτικοί μας ταγοί υπόσχονταν πως οι θυσίες μας θα πιάσουν τόπο και η εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία των αντιπροσώπων του έθνους, με «βαριά καρδιά» έλεγαν, ψήφιζαν τα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς νόμους αυτών. Μας υποσχέθηκαν ελπίδα, ανατροπή, έξοδο από τα μνημόνια και πως θα αποτινάξουμε από πάνω μας τους κακούς δανειστές που μας τυραννούν. Τα αποτελέσματα τα βιώνουμε όλοι και παρά την «πολιτική συγγνώμη», επειδή δεν ήξεραν τι θα αντιμετώπιζαν, η απογοήτευση προς το πολιτικό προσωπικό της χώρας είναι έκδηλη. Πώς άλλωστε να εξηγήσει κάποιος ότι σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις και τα δύο πρώτα κόμματα μαζί, με πολύ κόπο καταφέρουν να ξεπερνούν οριακά το 50% των προτιμήσεων. Η δυσπιστία κυριαρχεί και κυρίως η έλλειψη εμπιστοσύνης πως μπορεί να αλλάξει η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί.

Παρά τις εξαγγελίες για έξοδο από τα  μνημόνια και το τέλος της εποχής των μνημονίων, με τα προαπαιτούμενα, κάθε φορά που σαν εξαρτημένος περιμένεις εναγωνίως να πάρεις τη δόση σου, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική και για άλλη μία φορά λείπει ο ξεκάθαρος με παρρησία πολιτικός λόγος.

Τελειώνουν τα μνημόνια και ξεκινά η  αυστηρή επιτήρηση. Τελειώνουν τα μνημόνια και ξεκινούν οι μαζικοί πλειστηριασμοί. 150.000 πλειστηριασμούς θέλουν για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Τελειώνουν τα μνημόνια και έρχεται η μείωση του αφορολόγητου. Τελειώνουν τα μνημόνια και θα μειωθούν λόγω επανϋπολογισμού οι συντάξεις. Τελειώνουν τα μνημόνια και αν δεν επιτυγχάνονται οι δημοσιονομικοί στόχοι και τα πλεονάσματα θα πρέπει να λαμβάνονται νέα μέτρα και νέες περικοπές.

Σε αυτό το μεταμνημονιακό περιβάλλον οι τοπικές κοινωνίες και η Τοπική Αυτοδιοίκηση θα πρέπει να αυτοπροσδιορίσει τον κοινωνικό και πολιτικό της ρόλο.

Άλλαξαν πολλά τα χρόνια των μνημονίων , όμως η Τοπική Αυτοδιοίκηση παραμένει ο πυλώνας άσκησης δημόσιας εξουσίας που είναι πιο κοντά στην καθημερινότητα του πολίτη, που καλύπτει  βασικές υπηρεσίες και παροχές και που μπορεί να δώσει λύσεις σε πολλά από τα προβλήματα της εκάστοτε τοπικής κοινωνίας με τις ιδιαιτερότητες που έχει κάθε περιοχή.   Χρειάζεται μια νέα αντίληψη και αλλαγή  νοοτροπίας.  Θα πρέπει να υπάρξουν παρεμβάσεις στο κενό που έχει δημιουργηθεί στο κράτος πρόνοιας και στις κοινωνικές δομές που έχουν συρρικνωθεί. Να αναπτυχθούν νέα μοντέλα χρηματοδότησης με αξιοποίηση της δυναμικής που έχει κάθε τοπική κοινωνία , με έμβαση στα πλεονεκτήματα και τα τοπικά, πολιτιστικά, ιστορικά και άλλα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της.  Να ενισχυθούν οι υπερτοπικές συνεργασίες και συνδράσεις . Να υπάρξει εξωστρέφεια και παροχή κινήτρων από τους φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης πρώτου και δευτέρου βαθμού για να μπορούν να γίνουν επενδύσεις και να φέρουν ανάπτυξη .

Σε ένα χρόνο περίπου, θα κληθούμε  να επιλέξουμε τους τοπικούς μας άρχοντες στις Δημοτικές και Περιφερειακές Εκλογές, που θα αναλάβουν να οδηγήσουν στην μεταμνημονιακή εποχή για το 2020 έως το 2025 τους Δήμους και τις Περιφέρειες. Σε ένα δυσμενές πολιτικό περιβάλλον, που δικαιολογημένα κυριαρχεί η έλλειψη εμπιστοσύνης και η απογοήτευση θα πρέπει η τοπική αυτοδιοίκηση να δώσει όραμα και ελπίδα σε μια εξουθενωμένη οικονομικά και ταλαιπωρημένη πολιτικά κοινωνία. Να εμπνεύσει και να δώσει λύσεις στα καθημερινά προβλήματα, ελεύθερη από πολιτικές εξαρτήσεις , ιδεοληψίες   και αναχρονιστικές πρακτικές. Η πρόκληση είναι σημαντική. Με τις επιλογές μας μπορούμε να αλλάξουμε το μέλλον μας.